Albanië dag 9: Sarandë → Berat
Na het heerlijke ontbijt in ons hotel en nadat we afscheid hebben genomen van de eigenaresse vertrekken we richting Berat. Dit ligt 212km van Sarandë en is ongeveer 3 uur en een kwartier rijden, deze rit was meer recht toe recht aan. We reden over een knappe "snelweg" en kwamen uiteindelijk aan in Berat, het laatste stukje reed Anne-Marie. Dit was ook gelijk het spannendste stuk, we moesten helemaal naar beneden toe om bij ons hotel te komen maar de weg er naar toe was eigenlijk maar voor één auto. Ohja, we reden ook nog tegen het verkeer in want de weg was eigenlijk een eenrichtingsweg. Maar we waren niet de enigste die dit deden dus rijden we maar achter de meute aan.
Ons hotel heeft een prachtig balkon en je kijkt zo over de hele stad heen, Berat ligt in de wijnregio van Albanië en staat dus ook bekend om zijn vele wijnhuizen in de regio. Vanmiddag om 5 uur hebben wij een wijn tour en proeverij bij Alpeta, uiteraard hebben we hier een taxi voor nodig en gelukkig rijdt de zoon van de eigenaresse taxi. Het is ongeveer 2 uur als we aankomen dus we besluiten om nog even een loopje door de stad te doen.
Berat staat bekend als de stad met de duizend ramen, op de foto's kan je wel zien waarom. Het is een prachtig gezicht. We komen een kerk tegen die pal tegenover een moskee staat. Deze kathedraal is in 1900 gebouwd nadat er in Berat een aardbeving is geweest waarbij 400 mensen zijn omgekomen. De tekeningen in de kathedraal zijn nog niet afgemaakt, hopelijk wordt dat ooit wel eens gedaan.
Het is half 5 als we worden opgehaald door onze taxi chauffeur, in een gewone auto zonder teller. Zolang we maar niet hoeven te bobben is alles prima. De rit naar het wijnhuis van Alpeta toe is al prachtig, als we aankomen worden we opgewacht door Adrian. Hij doet de tour door de wijngaard, kelder en uiteindelijk de proeverij. Als we in de wijngaard aankomen vertelt hij wat over de historie en hoe deze wijngaard tot stand is gekomen.
Na de val van het communisme in 1992 vertrokken veel mensen uit Albanië naar het vrije westen, om deze massa emigratie te stoppen besloot de overheid om mensen grond te geven om iets mee te doen. Zo kreeg ook Beqir Fiska of zoals hij in de regio wordt genoemd "Oom Beqo" een stuk land om voor te zorgen en hier groeide de wijngaard uit. Het is nog steeds een familie bedrijf.
Als we in de wijngaard staan en dit wordt verteld zegt Adrian dat we ook van de druiven mogen proeven, waarbij Anne-Marie en ik bescheiden 1 of 2 druifjes plukken en proeven zie ik een vrouw met een hele tros lopen. Ze heeft er ook de hele tour over gedaan om deze op te krijgen.
In de wijnkelder wordt alle wijn opgeslagen, hier hebben ze twee houtvaten uit frankrijk om de wijn in te rijpen en twee houtvaten uit Schotland voor hun Raki. De proeverij begint, we zitten aan lange tafels met alle andere deelnemers. Een leuk moment om andere te leren kennen, vooral na wat wijntjes. We krijgen een witte wijn, rosé en een rode wijn. Er wordt uiteraard een mooi verhaal bij elk wijntje verteld en voor mijn gevoel smaken ze daardoor ook tientallen keren beter.
Tijdens het proeven van de wijnen komen we in gesprek met een stel naast ons, zij wonen in Londen en hebben al een flinke reis door Albanië gemaakt. We praten wat over het leven in de stad, de man heeft plannen om naar Amsterdam te gaan met Koningsdag voor een vriend zijn veertigste verjaardag. Zeker doen zei ik, ook al zou ik er zelf nooit heen gaan.
Tegenover ons zit een stel uit Finland. In ieder geval ze hebben een Fins paspoort, ze wonen op Åland. Ik had hier tot voor kort nog nooit van gehoord, maar blijkbaar is dit een eiland met een eigen overheid, het ligt tussen Finland en Zweden. Beide talen worden er ook gesproken, het heeft net iets meer inwoners als Urk (30 duizend) en 80% is Christelijk. Terwijl we er over praten doet het me wel een beetje denken aan Urk. We krijgen de tip om in Juli of Augustus het eiland te bezoeken dan is het op zijn mooist, ik knoop het in mijn achterhoofd en zit nu al vluchten naar Stockholm op te zoeken.
Terwijl de wijnproeverij vordert en we de laatste wijn op hebben gaan we over naar de Raki, wat ze ook hier maken, Adrian verteld dat het een traditie is dat op een Albanees feest er een Directeur en assistent is. De Directeur opent met een toast en de assistent moet de orde aan de tafels bewaren en zorgen dat iedereen genoeg Raki heeft, ook is er een verrassing voor de assistent maar daar komen we aan het einde van de avond pas achter. De Raki smaakt in ieder geval goed, Anne-Marie en het stel uit Londen hebben er iets meer moeite mee. Het stel uit Finland heeft er ook 0 moeite mee, zoals ik wel had verwacht van een Fin. Na de 2e de Raki komt de verrassing voor de assistent, hij moet een lied zingen voor de groep. Het wordt "We will rock you" en iedereen zingt vrolijk mee, ik had ook niet anders verwacht na 3 wijn en 2 Raki's.
We besluiten de avond met diner in het restaurant, het eten is traditioneel. We beginnen met een salade, Albanese gehaktballetjes, gezuurde groenten, bieten salade, kaas, byrek, brood met boter, vegetarische pannenkoekjes, paprika's in kaas, aardappels en gegrilde groenten. Daarna krijgen we kip en geit, dit is eigenlijk een vertalingsfoutje van mij geweest toen ik moest kiezen uit de hoofdgerechten "Chicken or goat" zei ik doe van allebei maar een beetje want "my wife loves goat". Ik dacht dat "goat" lam was, maar dat is uiteraard "lamb". Anne-Marie heeft nog nooit geit gegeten en zei zelfs dat ze niet het lievelingsdier van haar vader gaat eten, maar uiteindelijk was ook de geit lekker.
De taxi kwam ons weer ophalen, terwijl we door Berat rijden vertelde hij over de kerk en de moskee daarover. In Albanië zijn ze trots op hoe de moslims en christenen samen kunnen leven, ik hoor dit wel vaker terug komen in de gesprekken die ik met Albanezen heb. Terwijl ik naast me kijk zit Anne-Marie al te slapen in de auto. We zijn terug in het hotel, morgen hebben we nog een dag in Berat hopelijk worden we een beetje fit wakker.
