Albanië dag 1: Eindhoven → Tirana → Pogradec
Vanochtend om kwart voor 5 ging onze wekker, in verband met wegwerkzaamheden op de A6 en drukte rondom Eindhoven tijdens de spits wilden we om kwart over 5 gaan rijden om zo op tijd te zijn voor onze vlucht van kwart over 10. Dit hebben we lang en breed gehaald, we waren namelijk om half 8 in Eindhoven.
Na een voorspoedige vlucht van twee en half uur landde we in Tirana, het vliegveld was een beetje verouderd. Maar zoals we later ontdekte is veel verouderd in Albanië. Van het vliegveld was het 5 minuten lopen naar de auto verhuur, bij de autoverhuur werkte een vriendelijke man die ons net iets te veel probeerde aan te smeren. Uiteindelijk moeten we €10,- betalen bij het afleveren voor het schoonmaken van de auto, of we moeten dit zelf doen maar ik betwijfel of het dan ooit goed genoeg is.
Na een half uur gepraat te hebben, wat vooral ging over wat je niet mag doen in Albanië konden we in onze Volkswagen Jetta stappen en de reis vervolgen naar Pogradec. Alleen uit Tirana komen bleek nog een flinke uitdaging te zijn, snel kwamen we er al achter dat er hier geen regels in het verkeer zijn. Er waren veel files door ongelukken, wat ons niks verbaast. Maar wat doe je dan? Je gaat over de vluchtstrook of je drukt je auto overal tussen met een hoop getoeter zodat het vooral voor de ander nog veel langer duurt. Ook de ontdekking van gevaren lichten is niet alleen uniek op Urk, maar ook in Albanië kun je overal je auto neerzetten zolang je gevaren lichten maar aan staan. Dit kan dus ook gewoon langs de snelweg of midden op eenbaansweg in een dorp.
Nadat we "ontsnapt" waren uit Tirana, kwamen we op de bergwegen. En ik moet toegeven dit is toch echt prachtig, deze natuur vind je niet snel ergens anders. Na een rit van twee en half uur kwamen we aan in Pogradec, een dorp met 17 duizend inwoners wat aan Lake Ohrid ligt. Dit meer delen ze met Noord Macedonië.
Om half 6 waren we bij ons hotel, toen we voor ons hotel parkeerde snelde een parkeerwachter naar ons toe. Een hele vriendelijke man, maar één probleem: hij sprak geen woord engels. Met Google translate, via stemopname, zijn we toch een heel eind gekomen. Blijkbaar kan hij niet voor 2 dagen achter elkaar een bon maken, maar moet dit per dag. Een dag was 10 euro, maar deze beste man heeft uiteindelijk 20 euro in zijn broekzak gestoken en legt morgen als het goed is een nieuw kaartje neer. We wachten het af.
Daarna zijn we uit eten geweest, en dit was heerlijk. We hadden gevulde pepers, een traditioneel Albanisch gerecht, een carpaccio van octopus, lamsrack en een pasta met zeevruchten. Onze eerste impressie van het eten hier is zeer goed.
Nu liggen we hier om 9 uur op bed, doorreist en moe van de vele indrukken. Morgen zijn we nog een dag in Pogradec, ik ben benieuwd of ons nieuwe parkeerkaartje er ligt.
